Schuilen in Schoonheid

00:03 Tegenover mij zit Daphne Schippers. 34 jaar. We zitten bij mij thuis in de Achterhoek. En zo konden de hondjes er namelijk makkelijk bij. En dat heeft een reden. Daphne is topatlete in rusten. Sprintster in de buitencategorie. Ze liep jarenlang sneller dan de rest. Twee keer wereldkampioen op de 200 meter. 2015 en 2017. Deze gouden medailles hangen in een overvolle prijzenkast... tussen Olympisch, Europees en Nederlands erenmetaal. Drie jaar geleden nam ze, geplaagd door te veel rugpijn, afscheid. 00:35 Ze was toen 31 jaar. In haar afscheidstweet schreef ze kort... De race stopt hier. Een leven van 12 jaar topsport. 12 jaar van manische interesse in honderdsten van seconden tijdwinst... en alles wat daarbij komt kijken. Het zat erop. Daphne en ik hebben iets gemeen. Iets verdrietigs. Deze podcast heet Schuilen in schoonheid. Waar vind je troost in tijden van onmacht, pijn, verdriet, spanning? Wij vonden dat allebei bij onze hond. En we zijn allebei onze hond bij een treinongeluk verloren. 01:13 Hoe heet die jouw hond? Mijn heet Sammy. Sammy? Ja. Sammy. En hoe kwam je aan Sammy? 01:23 Ja, nou ja, het is best wel een verhaal natuurlijk gelijk. Het staat vol in topsport. En het zijn van die jaren geweest... waar het nog niet allemaal heel erg lekker ging bij mij eigenlijk. En op een gegeven moment kan ik me nog heel goed herinneren... dat mijn moeder en ik zaten bij een pannenkoekrestaurant... ergens bij Rijnouwen zat zo'n typische plek... waar het heel veel mensen kennen. Dus ik zat daar en ze probeerden alles te doen... om te kijken of ze mij weer wat gelukkiger, wat blijer konden krijgen. Maar dat was best lastig. 01:49 Was dit na de gouden medailles? 01:51 Dit was in 2017, even uit mijn hoofd. 01:55 Oké, dus toen had je de Olympische Spelen achter de rug. Ja, ja. Waar het net niet lukte... 02:00 Klopt, het was natuurlijk 2015, dan was het de doorbraak. Alles kwam natuurlijk binnen. Dat was best wel een hele pittige periode. Daarna Rio, net niet helemaal waar ik voor kwam. Zware blessuren. Ik denk dat daar, ja, ben ik gewoon wat minder goed in mijn vel komen zitten. Ik wil dat nog harder trainen, nog meer doen. Overtraind geraakt. En toen eind 2017, ja, kwamen we eigenlijk met het idee van... Hey, zou je niet eens een keer een hond nemen? En ik dacht eerst, hè? 02:22 Wat? 02:23 Daar kwam je moeder dus mee. 02:24 Ja, daar kwam mijn moeder mee. Maar ik was de hele wereld open, dus hoezo neem ik een hond? Ik heb helemaal geen tijd voor een hond. En toen zeiden ze, nou ja, weet je wat? Als wij nou alle zorg nemen, alles eromheen, alles verzorgen dat als jij weg bent, dan mag ze gewoon hierheen komen en dan komt het goed. Nou ja, eerst nadenken, nadenken, ja, wat voor hond dan? Dus ik begon eerst met, nou doe maar zo'n tekkeltje, weet je wel. Zo'n handzaam, zei maar, ja kom, wel een beetje hond, hè? Weet je, zo als grapje. En uiteindelijk super blij. Ik ben bij de Australische Heller terechtgekomen. Echt een pittig hond. 02:54 Maar wel een hele leuke uitdaging. En uiteindelijk is dat hem geworden. Ja, een paar maanden later. 02:59 Dus je moeder dacht na over haar dochter. Die zorgen had. Die natuurlijk eindeloos vecht tegen die honderste van secondes. Ja. Vorm, mindere vorm. En de spanningen die daarbij komen. Ja. Jouw moeder dacht... Hier moet een medicijn komen. Er moet iets komen om Daphne tot rust te krijgen. En zij kwam bij een hond. 03:21 Ja, ik ben altijd helemaal weg geweest van de honden. Dus wij hebben altijd honden thuis gehad. Dus ik was altijd met die beesten bezig. Dus voor mij zat het er zo in. En toen kwam ze met achteraf het beste idee ooit, denk ik. 03:31 Er zitten parallellen tussen onze verhalen als het om honden gaat. In mijn geval, kort verteld, maar het gaat om jou hoor. Maar toch... Bij mij brak de storm los. We zijn hier in mijn boerderij. In onze boerderij. Je ziet waar ik woon. In the middle of nowhere. Ik kreeg last van ademnood. Letterlijk een fysieke klacht. Ik had weinig adem. En ben naar de huisdokter hier in het dorpje gegaan. Daar was ik nog nooit geweest. Ik kende die vrouw niet. Ik wist niet eens dat het een vrouw was. En die vrouw, daar ben ik geweest. En die zei, ik kom wel bij jou. 04:02 Ik kom even in je boerderij. Ik weet waar je woont. We moeten even praten. En die zei na twee bezoekjes hier... Je moet een hond nemen. Fantastisch toch? Ik had geen verleden met honden, geen enkel. Sterker nog, als ik aan het joggen was hier en ik zag een hond, dan liep ik eigenlijk snel de andere kant op. Beetje bang voor honden zelfs. En het was het beste advies wat mij ooit is. Ze zegt, je moet... 04:25 De deur uit, je moet je bed uit. Een hond kwispelt als ze je ziet. 04:30 Allemaal clichés dat je denkt, ja, maar ik ben een volwassen man. 04:34 Wat probeer je me nou op de mountain spelden? Maar ze had 100%. Het heeft mijn leven ongelooflijk verrijkt en geholpen. 04:42 Ja, nou ja, ik heb precies hetzelfde. Dus ik herken dat echt volledig. En ik vind het wel mooi dat zelfs een huisarts dat kan adviseren. Dat ik dat wel een heel mooi advies vind. Om gewoon iets verder te kijken dan... Hier heb je een ander middeltje om je beter te voelen. Nee, een hond die brengt je blijdschap weer. Voor mij was het echt het gevoel van leven. Inderdaad naar buiten moeten, het verzorgen. Altijd blij als ze thuiskomen. 05:03 Ja, dat is een heerlijk gevoel. Ja. En deze rubriek heet schuilen in schoonheid. Wat biedt troost bij tegenslag? En dat kan van alles zijn. Dat komen we deze podcast ook tegen. Het kan echt van alles zijn. In jouw geval was het de soms misschien ondraaglijke spanning van die topsport. Het moeten presteren tegenover al die wereldatleten. Want in jouw geval doet de hele wereld aan hardlopen. Dat is nogal waar. En jij schuilde dus eigenlijk in de schoonheid van een hond. 05:33 Ja, zeker. En zeker in de donkere periodes vooral. En nu nog steeds ben ik heel blij met de hond. Maar die vorige heeft me daar zoveel gebracht. En ik had ook niet verwacht dat een hond zoveel zou kunnen brengen. 05:46 Dat moet ik ook eerlijk zeggen. Als je dat kan, vertel eens over de momenten dat die hondje, dat Sammy je... iets nieuws liet zien in je eigen mentale kop? 05:57 Nou ja, ik denk heel eerlijk gezegd, ik was iemand die zich heel erg terug trok. Op het moment dat ik me niet zo goed voelde, dan trok ik me terug, zat ik in huis en dan zat ik bijna te wachten tot de volgende dag weer begon. En dan ging ik trainen en dan kwam ik weer thuis. Dus daarmee... Ja, daar word je natuurlijk op een gegeven moment niet gelukkig van. Als je je steeds meer terugtrekt. Maar met de hond moest ik naar buiten. Ik moest weer even een kort praatje maken met andere hondeneigenaren die ik tegenkwam. En ik merkte dat dat me heel goed deed. Al is het een praatje om niks. Het ging even niet om sport. Het ging even niet om andere dingen. 06:28 Het ging echt even om die hond. Dus ook voor mij was het zo'n lekker afleiding dat het even over die hond ging. En toevallig had ik nog eentje die wel opvallende blauwe ogen had. Waardoor mensen heel snel dachten, hé, dat is bijzonder. Dan denk ik, ja mooi, dan gaat even de aandacht op de hond. En dan ben ik ook gewoon even mens of zo. En dat heeft ze enorm naar boven gehaald. Maar ook gewoon, ze was zo gek als een deur. Dus ik moest weer lachen. En ik heb niet, ja, een tijd niet zo heel veel plezier gehad. Jij moest weer lachen. 06:56 Het lachen was je vergaan. 06:57 Nou ja, wel dat ik dat wel een beetje kwijt was. Misschien al ergens. En die hond, die deed zulke gekke dingen... dat ik dacht, dat gevoel... en de hormonen die natuurlijk bij je vrijkomen... is zo heerlijk als je weer een beetje op zo'n beestje moet lachen. En echt gewoon de verzorging nodig had. En ik had ook een beetje de uitlaatklep... dat ik niet alleen maar sport, sport, sport, sport... maar nee, de hond moest gewoon drie keer per dag eruit. Hij moest gewoon eten, hij moest gewoon naar buiten. Puppycursus, alles moest gewoon weer gebeuren. 07:24 Heb jij, want dat is... 07:27 Puur praktisch voor een deel. Ik moet eruit en ik had even afleiding. Dat begrijp ik allemaal. Ik begrijp het allemaal. Als geen ander zou ik bijna durven zeggen. Maar... 07:37 Ging je niet ook al heel snel. Zo was het bij mij. Zo ontzettend houden van een hond. 07:46 Ja, zeker. Maar omdat ze zoveel terugbrengen. Ze geven zo ontzettend veel. En er zit niks achter een hond. Dan alleen maar liefde en kwispelen en eten misschien. Niet voor mij, vooral eten. 07:56 Ja. 07:59 Ja, maar dat merk je gewoon. Ik denk dat weinig mensen dat zo intens beleven. En zeker als je het niet kent, een hond hebben. Maar dit is nog wel een diepere laag dan een hond hebben, vind ik. 08:09 Ja, en het blijft een klein beetje sentimenteel, maar dat moet het misschien ook zijn in dit gesprek. Dat is ook helemaal niet erg. De ogen van een hond. 08:19 Uiteindelijk heb ik mijn schuilplaats een keer geformuleerd in een substack. Wat uiteindelijk weer leidde tot deze podcast. En toen dacht ik, ja, ik kan zeggen de hond, Mick in mijn geval. Maar het waren vooral die ogen waar ik... die mij rustig maakte, die mij ook bezorgd maakte... dat we wel heel lang bij elkaar moesten. Je gaat een soort relatie aan. Het is eigenlijk ongekend. 08:45 Ja, nee zeker. Ik herken dat helemaal. Je bent één met je hond op een gegeven moment. Ik vind het altijd zo mooi dat heel veel zeggen... ja, een hond mag je nooit in zijn ogen kijken. Maar als je echt een goede verbinding hebt met de hond... dan maak je alleen maar contact met de ogen. Dus dat is alleen maar... Bij Max die ik nu heb, hoef ik helemaal niks te zeggen... Dan hoef ik alleen maar af en toe te kijken. Dan zie je hem echt zo, oké, ik weet het eigenlijk al. Dus het is al heerlijk. Je hoeft het helemaal niet meer. Ik hoef nooit boos te worden. 09:09 Ik ken de wet dat je een hond niet in de ogen mag kijken. Ik ken dit niet. 09:13 Ja, ze zeggen vooral bij agressieve honden natuurlijk. Want dan ga je het gevecht aan. En dat wil je natuurlijk niet. Als je het niet tegenkomt. Ja, dus niet elke hond kan je zomaar in zijn ogen kijken. Maar als je wel zo'n band met je hond hebt, dan is dat de mooiste connectie, vind ik. 09:27 Ja, er zijn vastluisteraars die nu denken, god, we zitten hier twee genieten van hun honden. Maar het moet maar even, omdat het voor ons allebei zo ontzettend veel betekend heeft. 09:36 Zeker, ja. 09:37 Meer dan een hondje uitlaten. Nou komt er een moment in allebei ons leven, het is idioot dat dit zo één op één parallel loopt eigenlijk, waarin we onze hond verliezen door een ongeluk met een trein. 09:53 Onze beide honden, Sammy en Mick, zijn onder de trein gekomen. 09:57 Ja. 09:58 Ja. 09:59 Ja, helaas wel. Het is wel een bizarre toevalligheid, vind ik het wel, moet ik zeggen. Dat je allebei een hond hebt gekozen, gekregen, hoe je hem wil zien. En dat je dan allebei zo ontzettend van zo'n beestje bent gaan houden. En allebei op dat moment ook weer hem kwijt bent geraakt. Dat is wel echt even wat anders dan een gemiddelde huishond, denk ik. Dus het gevoel dat je erbij hebt en dan het verlies. 10:25 Terwijl de hond je zo ontzettend geholpen heeft, dat is toch wel echt iets anders, ja. 10:29 Nou, nou en of. Het is niet helemaal hetzelfde, want ik heb begrepen dat jij het ongeluk op afstand hoorde. Sammy liep voor je uit en je was haar even kwijt. Of hem, was het hem? 10:42 Nee, haar, ja. 10:43 Je was haar even kwijt en je hoort een trein aankomen en je hoort dat daar iets niet goed gegaan is. En je hebt het uiteindelijk, maar je moet het misschien zelf vertellen, je bent niet naar de plek toegelopen. 10:56 Nee, nee, nee. Uiteindelijk liep ik op een plek waar ik eigenlijk elke dag liep. Dus dat was ook geen nieuwe uitzonderlijke plek of zo. Het is een hondenlosloopgebied waar je hebt gewoon een talud. Dus de treinen zitten wel een stuk hoger. Dus in principe komt de hond daar gewoon niet zo gauw. 11:12 Ik liep er elke dag, dus ik had er gewoon los gedaan. En dat beestje luisterde zo ontzettend goed. Ik had als pup echt mijn handen vol aan haar. Maar op een gegeven moment zo'n bijzondere band met haar. Ik hoefde geen riem te gebruiken. Ik hoefde mijn vingers te knippen. Ze luisterde perfect. Echt perfect. En nou ja, ik liep midden in het bos. Dus ik had losgemaakt. Ik liep toevallig met mijn ouders en onze oudere familiehond. En ineens zie ik zo die neus omhoog gaan. Ik dacht oké, jacht en stink kende ik niet zo heel erg van haar. Maar ik zie die neus omhoog gaan en ze gaat. En ik dacht dus, nou ja, het zal wel. 11:43 Die komt zo weer terug. Dus ik fluit en roepen. Ik denk nou, nog steeds niks aan de hand. Want die hond luisterde zo goed. Daar hoefde ik niet zoveel zorgen om te maken. Maar ze kwam maar niet. En ze kwam maar niet. En ik zag nog dat ze over een soort slootje eens sprong. Echt naar boven rennen. En ik dacht wat. Wat moet die nou weer doen? Maar het is dubbelspoor. Ze kan er ook gewoon overheen aan de andere kant. Nog steeds was ik niet direct in paniek. Dus ik liep daar wel natuurlijk die richting uit. En ik hoor op een hele afstand het geluid van de trein. Dat er een trein aankomt. Nou ja, dan begin je iets zenuwachtig te worden. Want je denkt, ja, en nu dan? 12:14 Maar nog steeds dubbelspoor. Dus ik heb nog steeds alle kansen om haar terug te halen. En die trein gaat vol in de remmen voor mijn neus. Die staat ook echt stil voor mijn neus. En ik heb de achterste machinist, die deed gelijk zijn deur open. En hij zei, ja, er was een hond op het spoor. Ik zei, ja, dat was die van mij. Anders zou ik daar niet staan, denk ik. En toen zei ik eigenlijk heel erg uit de reactie, is ze dood? Dat was mijn eerste reactie. Want ik dacht, als dat niet zo is, dan ben ik daar heel snel binnen. Ik heb snelheid in mijn benen, dat weet ik wel. Dus dan ben ik heel snel en dan ga ik zorgen dat dat oké is. 12:46 Maar ze zeiden, nee, we hebben haar echt net op een paar centimeter geraakt. Echt net. En ze leeft niet meer. Dus dat was wel zo absurd dat je met zo'n riem gewoon naar huis gaat. Dat je gewoon niet meer... Thuis komt de mand, alles staat er nog. Het is zo uit het leven gegrepen op dat moment. 13:02 Had je niet de behoefte om even te kijken? 13:05 Nou ja, het is daar heel ontzettend... Om haar in je arm te nemen? Ja, die neiging heb je wel, maar daar was ik wel blij mee dat mijn ouders er waren. Het is gewoon dubbel spoor en echt wel ja, het is gewoon gevaarlijk om daar heen en weer te gaan lopen. Het is natuurlijk de strengste verboden. Dus ik wilde alleen maar weten, weet ik zeker dat het niet meer is. Nee, oké, dan kon ik het loslaten. Dus mijn ouders zeiden ook, ja, jij gaat daar echt niet heen. Dat is natuurlijk super gevaarlijk. En op diezelfde dag zijn er volgens mij iets van zes, zeven andere honden op het spoor geweest. En in die paar maanden zijn er een paar zelfs doodgereden. Dus echt Absurd. Terwijl dat normaal gesproken helemaal niet de plek is waar de hond naartoe loopt. 13:38 Dat is helemaal niet logisch. Dus ik denk achteraf dat hij iets van wild aangereden is. En dat dat gewoon hele sterke geur heeft gegeven, denk ik. En dat ze daarom daar naartoe zijn gegaan. 13:48 Ja, dus nee, dat was echt absurde toevalligheid bijna, zeg ik wel eens. De kans is minder dan één procent gewoon dat zoiets gebeurt. Ja, toch heb ik die pech gehad. 14:00 Ja, bij mij, als je je omdraait, zie je het spoortje wegenovergangetje. Ik woon aan een spoortje waar heel weinig treintjes langs komen. En Mick, die ging om dat rond aan de overkant van het spoor. Dat was een... Een loopsvrouwtje, een loopsteefje, een vriendinnetje van Mick. Daar is ze op afgegaan. Ik heb natuurlijk nog elke dag het niet kunnen voorkomen. Dat marteltje elke nacht nog. 14:31 Maar ik ben er achteraan gerend. Toen zij dus ineens die kant op rende wat ze nooit doet. En verdomd ik om dat net dat reentje in voor mijn eigen. 14:38 ...is zij geraakt. En heb ik haar... ...uit de sloot waar ze uiteindelijk in terecht kwam. Daar heb ik haar. Zo, ja. Moet je nagaan. Even één zijstraat... ...om het iets luchtiger te maken. Er is een site... ...die heet doesthedogdie.com. Heb je daar wel eens van? 14:57 Nee, nog nooit. 14:58 Daar had ik misschien dit gesprek mee moeten beginnen. Dat is een site... En ik merk dat ik er zelf best wel vaak naar kijk. Dat als je een boek leest. Of een film gaat kijken. Of een serie. En je wil weten of daar een hond in dood gaat. Of niet. Dan kan je die site raadplegen. En dat doen ontzettend veel mensen. Want die willen niet. Ook al is het fictie. Is het gewoon een sprookje. 15:19 Ze willen het niet meer. 15:21 Nog een keer meemaken op een of andere manier. 15:23 Nee, ik ken dat wel hoor. Ik vind het misschien wel erger in een film dat er een hond doodgaat... dan dat er mensen doodgaan. 15:28 Want je denkt, dat is toch allemaal niet waar. Maar voor een hond is dat toch een intenser gevoel. Nou, het is voor mij het grootste verdriet uit mijn leven. En ik heb mijn ouders... Ik heb best wel verdriet gekend. Zoals iedereen verdriet kent in zijn leven. Mijn ouders heb ik begraven. Ik heb... 15:46 Er zijn echt genoeg dingen. Maar niets komt in de buurt van... Echt die onvoorwaardelijke liefde, wat ze zeggen. Bij een hond is dat gewoon echt... Of een huisdier, maar in ons geval een hond. Ik heb mijn hond hier begraven op het landje. Tussen die drie eikenbomen. Dat is een grafje. En op die bomen staat voor altijd Mick. Dat heb ik er zelf op geschilderd. Wat heb jij gedaan met Sam? Nou ja, voor mij is het best wel een bizar verhaal. 16:13 Want mijn leven ging direct door natuurlijk. En dat is voor iedereens leven misschien. Maar de volgende dag stond ik weer op een estafettentraining. Waar we gewoon aan het werken waren naar ons volgende kampioenschap. Dus ik stond midden in die training. En ik zei, jongens, dit is er gebeurd. Ik kan elk moment gebeld worden. Dus dan moet je eventjes tussendoor even bepalen... wat ga je doen met de hond? Want zij is natuurlijk opgehaald. Daar mocht ik verder niks mee. Dus zij is opgehaald door een speciale dienst. En dan moet je even zo tussendoor... Dus midden in je training bedenken. Oké, wat ga ik doen? Ga ik cremeren? 16:43 Ga je er weer mee naar huis nemen? Wat ga je ermee doen? En uiteindelijk heb ik besloten om... Want zij me zoveel bracht. Heb ik echt besloten om alleen te laten cremeren. En dan heb ik er gewoon weer mee naar huis genomen. Op die manier. Dat het toch voor mij... Als urn. Als urn. Ja, dus zo belangrijk was het voor mij. Dat ik dacht, ja, dit... Ja, hier moet ik wel iets mee doen voor mezelf. Ook gewoon als een soort rustpunt. Ja, vond ik wel heel belangrijk om... En die staat in je huis? 17:07 Ja. 17:07 Ja, ja, ja. 17:09 En daar kniek je wel eens naar. 17:11 Ja, ergens, ik weet niet, het gaf mij gewoon rust... dat ik wist dat dat oké was of zo. Dat ik dacht, ja, deze heeft mij zoveel gebracht. En als je dan de keuze krijgt van wat wil je ermee... dan zijn niet alle opties heel erg humaan. Dat ik denk, nou, doe maar gewoon zoals ik het wil. Dus dan heb ik er echt voor gekozen wat op deze manier... ja, voor mij het rustigst was. 17:29 Ik heb het gezien, dus dat is... Dus ik ben ook echt wel... Ja, ik ben gewoon zes maanden naar Frankrijk gegaan. Ik kon dit helemaal niet aan. Ik kon de plek ook niet aan, want ik woon aan dat spoortje. 17:42 Ja, dus het blijft altijd weer terugkomen. 17:44 Ik heb natuurlijk gevraagd, ga ik hier niet verhuizen? Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. 17:51 Gelukkig maar achteraf, denk ik. 17:53 Ja, ik heb er nu al vrede mee, nog niet rondom. Het is toch wel een andere plek geworden dan het was. Want ik rijd natuurlijk aan. En dan kom ik altijd langs die drie eikenbomen. En dan kijk ik altijd even. En ik moet je eerlijk zeggen. Misschien is dat ook helemaal niet. Maar goed, laat ik het gewoon eerlijk zeggen. Het ontroert me nog steeds. Omdat het ook die tijd was. Maar ook ja. Die hond had alles verdiend. Een heel lang leven. En dat heb ik hem niet kunnen geven. Dat is iets wat mij s'nachts... 18:25 Ja, ik wou net zeggen, heb je daar nog op bepaalde manieren last van? 18:27 Ja, daar heb ik straks last van. De treintje gaat natuurlijk die spoorboompjes van dicht. En dan denk ik er ook nog wel eens aan. Er is inmiddels een andere hond, ook in jouw leven. Ja, zeker. Misschien ook de nieuwe schuilplaats die we vonden voor gek genoeg dat verdriet. Ja, zeker. Maar het is het belangrijkste wat er in mijn leven eigenlijk de laatste... gebeurd is. 18:56 Ja, nou ja, ik herken dat ik heb heel lang gehad dat ik, als ik in het buitenland sliep, nou dat gebeurde nogal vaak, had ik altijd de eerste nacht dezelfde nachtmerrie. En dat was het geluid van de trein en had ik iets anders kunnen doen. Ik had niks anders kunnen doen, maar dat blijft dus blijkbaar tot anderhalf jaar nog doorgaan. Wat ze ook tegen je zeggen. Al had ik hem al lang, had ik Max weer. Het is toch echt, dat blijft een soort hele gekke, onbewuste, ja toch een traumaatje denk ik daarin. 19:19 Zeker. Dus dan heb je eigenlijk... We nemen allebei een hond op verzoek van een dokter en een moeder. Die zeggen dat is goed voor jullie. Dat hebben jullie nu nodig. Dat omarmen we. Ze hebben allebei gelijk gehad. We hebben een veel rijker en rustiger en liever en zakter leven dan daarvoor. Dan... 19:43 We gaan allebei die honden komen onder een trein. Dus we zijn dat kwijt. We staan weer met lege handen. Sterker nog, we staan met lege handen en een ongelooflijk verdriet over dat wat er heeft plaatsvonden. En dan moeten we ook dat verdriet, ook die tegenslag, daar moeten we weer troost bij vinden. 19:59 Zeker. 20:00 Hoe heb jij dat gedaan? 20:02 Nou ja, heel eerlijk gezegd is het bij mij best wel snel, en nieuw is vind ik altijd een raar woord, maar wel, ik zei dit wil nooit meer. Ik wil nooit meer een hond. Dit kan niet nog een keer aan als er iets gebeurt. Dus ik wil het nooit meer. Nou ja, toen waren mijn ouders daar natuurlijk ook wel weer. Die zeiden ja, maar zo goed voor je en kijk wat het je gebracht heeft en kijk wat het met je doet. 20:24 Dus toen heb ik eerst, ja, maar echt niet, echt niet, echt niet. En ik heb altijd gezegd, ik wil heel graag de kleur die ik nu heb, wil ik heel graag ooit een keer. En dat was niet het plan natuurlijk, maar ooit wil ik nog wel zo'n kleur. En toen natuurlijk kwam mijn vader precies bij Nesjes met deze toevallige kleur. En je weet hoe dat gaat natuurlijk. Ja, we gaan toch een keer kijken. Ja, toen dacht ik... Maar ik wil dit gewoon nog niet. Dus in eerste instantie werd er een ander hondje bij de fokker... waar hij vorig vandaan kwam. Die zei, ja, maar we doen nog wel eentje over. En dat voelde zo niet kloppend dat ik zei... nee, ik ga dit niet doen. 20:56 Het is niet zo van, hier heb je even een nieuwe. Want ik had het verdriet nog. Ik moest eerst een klein beetje plekje geven. Maar ik moet eerlijk zeggen, ik kwam bij deze fokker... en ik was daar en... Ik had eigenlijk Max in mijn handen en ik zei, dit klopt. En als het niet deze is, dan ga ik denk ik toch verder zoeken. Maar uiteindelijk was het blijkbaar een match die gewoon gemaakt moest worden. Dan heb ik er heel snel weer voor gekozen. Maar ik keek ook wel erg tegenop om weer die hele publiciteit door te gaan en weer een hele... en periode door te gaan. Dus dat is natuurlijk iets wat je eerst heel erg tegenhoudt. 21:29 Maar beste keuze ooit om dat toch weer te doen. Want je hoeft die anderen niet te vergeten zonder dat je weer... Het is geen vervanging. Het is gewoon echt wat anders. Ik merk ook de karakters zijn totaal anders. Ik vind ook altijd een hond een enorme spiegel. Dus ik vraag me ook weleens af... Het had zo moeten zijn dat hij zo'n relaxed karakter heeft, denk ik, ergens of zo. 21:50 Dus eigenlijk, want dat is bij mij dan anders. Want ik ben dus lang in het buitenland geweest. Om ermee te leren leven of zo. Moet ik het anders eigenlijk formuleer? En ik heb heel lang gedacht, dan komt er niet meer een andere hond. Want dan ben ik ontrouw aan Mick. En die ben ik eigenlijk nog heel veel verschuldigd. Want ik had misschien moeten ingrijpen. Of ik had hem aan een lijn moeten doen op dat moment. Dus allemaal dingen die mij door anderen worden. En wij zeggen, nee, nee. 22:21 Maar dat ga je zelf toch niet allemaal. Dus ik heb dat niet... Het kostte mij heel veel. Ik ben ook heel veel gaan lezen over honden. Ik heb een... Boeken over mensen met honden. Gedichten over honden. Grote dichters hebben honden gehad. En daarover gedicht. Wonderlijk schoon. En ik heb nu een boek besteld. Dat ligt op tafel in de boerderij. The Gaze of a Dog. De blik van een hond. En dat durf ik eigenlijk nog niet open te slaan. 22:52 Ik ben dus hypersensitief. Ik lees een recensie van dit boek. Want ik wist niet dat dit boek er was. Een Amerikaans boek. In een Amerikaanse krant. En die journalist. En door mij bewonderde journalist al heel lang. Die bleek zelf een hond te hebben gehad. Wist ik allemaal niet. Die beschrijft dat hij in Central Park loopt. Verdrietig. Al weken. Huilend door Central Park. Omdat zijn hond heeft hij laten inslaan. Maar die hond was gewoon oud. En die hond was op. Dus die hond moest inslaan. Maar waarom? Huilt hij? 23:22 En waarom huilde ik toen ik het las? Hij beschrijft de gaze of zijn dorp, de blik van zijn hond toen hij op die tafel lag. En hij zegt, die hond kijkt naar mij zoals hij altijd naar mij gekeken heeft. In vertrouwen. Dit komt goed. We zijn samen. En ik wist, het komt niet meer goed. En ik heb hem dat niet kunnen vertellen. Ik keek naar hem alsof er niks aan de hand was. En hij was helemaal rustig, want hij zag mij. En ik heb hem verraden. 23:49 Ik kan het bijna, ik moet het emotionele nu weer. 23:51 Vond ik zo... Dan denk ik, god, wat die zijn honderd. 23:56 Ja, jammer dat we een kort leven hebben relatief. 23:58 Ik heb het boek besteld. Ik heb het boek om die recensie, want deze scende komt helemaal niet in dat boek voor. Moet je nagaan hoe ver het gaat bij mij. Je durft het boek nog niet op te sluiten. 24:08 Nee, nou ja, dat snap ik wel. 24:09 Want ik denk steeds aan die zinnen van die man. Dan denk ik, ja, daar komen we ook een keer op. 24:14 Ja, helaas, in ieder geval, ik hoop dat het nog wel even duurt. Nee, zeker. Ik merk wel, en ik weet niet hoe jij dat ervaart, maar dat ik wel veel meer geniet van ook de kortere dingen. Dus met die anderen had ik al het idee van, oh, maar als ik ooit gestopt ben, dan is ze er nog. Of misschien wel kinderen heb, of misschien wel getrouwd ben, dan is zij er nog. En dat heb ik bij hem nooit durven... 24:35 bedenken of zo. Want ik dacht wel, we moeten gewoon genieten van elk moment die ik met hem heb. Dus echt, ik probeer daar ook gewoon niet te veel mee stil te staan. 24:42 Nee, dat moet je ook niet doen. Je wordt er net te gek van. Dat is, maar het is, nou ja, het grijpt mij aan. Je bent gewoon hypersensitief op honden geworden. En daar is het zo mooi over geschreven. Ik ben ook op, wat is het, YouTube, heb ik een abonnement op een honden ding. Dat zijn de graagste, debielste films. Het is eigenlijk allemaal poepies. Ik kijk daar minimaal een kwartier per dag naar. Als het rustgevend is, waarom niet? 25:13 Het stemt vrolijk. Ik weet niet. Maar ik vind het zo bijzonder dat jij nooit opgegroeid bent... Honden in dat opzicht. En dan nu de mooie kant van die honden zit. Ik probeer het mensen wel eens uit te leggen. Maar het is eigenlijk niet uit te leggen tot je het zelf gevoeld hebt. Of tot je zelf weet wat die connectie wel niet is. En toevallig door hem ben ik daar ook wel veel meer mee bezig geweest. Ook toevallig niet boeken. Maar wel heel erg dat er zoveel meer in een hond zit dan veel denken. Ja, je merkt het. 25:39 Ik raak er niet over uit. Maar het is niet dat ik jou vragen stel. Ik zit zelf maar te... Te vertellen, we gaan naar Schuilplaats. Want het heet schuilen in schoonheid. Het Bos Mariendaal heb jij opgegeven als een schuilplaats. Dat was het bos waar eigenlijk het ongeluk is gebeurd. Zeker, ja. En toch is het een schuilplaats. 25:59 Ja, het is voor mij wel een plek wat dus heel veel... gebracht heeft in mijn mindere periodes met de vorige. Helaas is het daar ook gebeurd. Maar ik moet ook zeggen, er staan nu hekken. Want het is er veel gebeurd. Dus ik loop er wel veel relaxter nu. Maar het bos is voor mij wel echt de ultieme schuilplaats... om gewoon even alles te vergeten. Lekker te wandelen. Door het bos, de vogeltje die je hoort. Ik vind dat echt een heerlijke plek. 26:23 Ja, ik begrijp het helemaal. Ik woon aan het strand van Scheveningen... hier in de Achterhoek. Dus dat zijn twee plekken... waarin je ook verdurend in je uppie... en dan de laatste jaren met een... Ja, heerlijk. Ja, dat klopt. Wat fijn. En dan een tweede schuilplaats. Weer een plek. Dat begrijp ik goed hoor... Strand van Texel. 26:43 Ja. 26:44 Vertel eens iets over het strand van Texel. 26:46 Ja, eigenlijk vanaf kind af aan zijn we al naar Texel gegaan. Het is zo'n ontzettende uitlaatklep. Wij woonden in Utrecht, nou, ongeveer in het centrum. Dus natuur en bos, strand is iets wat altijd voor ons iets was... waar je van kon genieten. Dus wij zijn dat niet gewend. En ik merk gewoon ook weer hoe blij die hond daar wordt. Dus dat dat dan ook weer zo'n plek is dat ik dacht... oh ja, ik vind het heerlijk om naar het strand te gaan... En op Texel zijn ze ook ontzettend hondvriendelijk. Dus honden mogen de hele dag gewoon op het strand. En ja, ik vind het echt een wijze lekkere plek daar. 27:18 Echt letterlijk uitwaaien, zeg ik altijd. Je gaat de boot op en je bent weg. 27:22 Zijn jullie er al geweest met z'n tweeën? Zijn jullie er snel naartoe gegaan? 27:26 Nou ja, ik wilde... Wij gingen dus heel veel met familie. Voor ons is het ook een onderdeel... We waren echt met een hele grote familie. Iedereen heeft honden bij ons. Dus we gingen ook altijd naar Texel met het idee van... Oh, daar gaan we lekker met honden wandelen. En die zijn er ook allemaal bij. En dat was altijd ook natuurlijk onderdeel van je familie. Dus ik kan me nog zo goed herinneren... Wij zouden een beetje in de decembermaanden gaan. Vinden we dan ook leuk om lekker die winterse wandelingen te maken... En net in de twee maanden voordat we daarheen zouden gaan... kreeg eerst Sammy het ongeluk. En die was er dus nog nooit geweest. Maar ik keek er zo naar uit om naar dat strand te gaan met haar. 28:00 Dus dat was al. En toen hebben we de oude hond, onze familiehond... die moesten we in laten slapen net ervoor. Dus ineens gingen wij naar Texel zonder hond. En dat klopt gewoon niet voor ons gevoel. Je moest... Met de hond moet je gewoon naar Texel. Dat was altijd zo'n gewoonte. En wandelen zonder hond, dat vind ik zo ingewikkeld. Dat ik altijd denk, ik doe het ook voor de hond. En ik kan me nog wel herinneren, op het moment dat hij twaalf weken was, alle inhentingen had gehad, heb ik direct een weekje Texel geboekt. Want ik dacht, ja... Ik moet en zal met hem naar dat strand gaan. En er was alleen maar zo vreselijk veel wind. 28:31 Ik kan het me nog zo herinneren. Hij vond het helemaal niet leuk op het strand. Want het was alleen maar... Het stand in zijn ogen. Dus ik heb hem alleen maar in mijn jas gedragen. Dus het was uiteindelijk niet helemaal het idee. Maar het was wel dat ik dacht van... Hij vindt het nu zo fantastisch op het strand. Ergens heeft hij wel iets heel positiefs eraan overgehouden. 28:48 Heb je daar een vast huisje of een hotelletje waar je altijd... Ja, wel vaak huisjes, maar ook wel verschillende plekken. 28:54 Dat vind ik ook wel weer leuk om een beetje... 28:56 Gewoon daar lekker de natuur in te gaan. Maar andere natuur dan we gewend zijn thuis. 29:00 En dat was ook tijdens je sportieve carrière zo? 29:03 Of juist? Ja, vaak wel een beetje in de vakanties... of een beetje eind van het jaar... of in de zomer eens een keer een weekje of een weekendje. Het is allemaal zo goed te doen qua afstand. Ja, nee, zeker altijd wel gedaan, ja. 29:13 Ja, want in je topjaren, toen je dus moest presteren en dat ook naar harte lust deed, maar ook wel eens verloor. Je had ook een paar hele sterke tegenstanders. En dat worden natuurlijk demonen in je kop. En die moet je een keer verslaan. Toen had je natuurlijk minder tijd om... Je hebt in die sportieve... Denk ik hoor, dus vertel jij het vooral. Maar dan heb je minder tijd om te denken, nou ga nou eens even een weekje naar Texel. Ja. Of natuurlijk helemaal niet. 29:41 Nee, dat klopt. Maar wel, ik denk wel dat stukje natuur wel heel erg opgezocht altijd. Dus ik vond het wel mooi. We hadden een coach en die coach, maar dat was meer overkoepelende coach. En die zei altijd, jij hebt een hond, maar dat is slecht voor je. En ik zei, hoe bedoel je? Ja, voor je benen is het niet goed om zoveel te wandelen. Voor een sprinter, die moet niet zoveel wandelen. Ik zei, maar weet je hoeveel me dat metaal brengt, die hond? Dan kan je die paar stappen in het bos ook wel redelijk afzij schuiven, zeg ik. Als het goed in mijn kop zit, dan gaat de rest ook wel. Dus dat was altijd wel een hele mooie opmerking. 30:12 Dat de tegengeluiden van een hond hebben. Vanuit andere mensen die dat dus niet zo goed snappen. 30:18 Maar moet je kijken in wat voor wereld jij leefde. Dat een coach dus zegt. Dat zal hij goed bedoelen hoor. Maar ze zijn soms ook op het hysterische afbidden. Deze misschien. Maar dat hij dus zegt. Moet je horen. Jij met die hond van jou. Dan doe je ze even rustig aanzetten. 30:33 Ja, het was echt... Het bracht me zo ontzettend veel dat het juist zo mooi is dat dan zo'n opmerking... 30:37 Dat hij de mentale winst niet af kan wegen tegenover misschien spierkracht in de kuit. Ja, en ik geloof er ook gewoon niet zo heel erg in. 30:45 Het brengt je zoveel ontspanning, dan denk ik... Ja, dat gaat ook door in je hele lichaam dan. Dus het is wel zo'n opmerking die je altijd blijft onthouden. Het is zo'n iets dat je denkt... Oké, nou ja, prima en door. Was jij eigenlijk... 31:01 gemaakt voor die wereld? Je zou zeggen ja, want je hebt natuurlijk goud gewonnen en je was een tijd lang gewoon de beste. Maar was je ervoor gemaakt? 31:12 Nou ja, ik kon het heel goed. Maar ik denk, als persoon ben ik helemaal niet echt een diehard sprinter qua... Ja, hoe je gewoon als persoon bent. Ik ben eigenlijk, nou ja, ik ben best wel over het algemeen wel relaxed. Ik ben wel lief voor de wereld. Ik ben helemaal niet zo heel erg dat haantje of degene die... Ja, wij noemen het altijd een beetje de testosteronhaantjeswereld. Ja, daar was ik eigenlijk helemaal niet zo als persoon. Maar ik kon het wel aanzetten. Ik kon het wel zijn omdat ik zo graag wilde winnen. Dat stukje zit er wel in. Dus... 31:41 Dus niet echt, maar ja, ik kon het wel ergens een beetje, maar als je nu ziet... Je kon het zeker ergens een beetje, maar als ik die rij zit, voordat je ging starten, zie je dan die camera, die pendelt zo langs al die kopjes van jullie. En dan zag ik er een paar tussen, dacht ik, ja, dit zijn de ijzervreters. Hier is het, de dood of de gladiolen. Nee, zeker. En bij jou zag ik toch altijd een heel lief... Zo'n beetje zo'n engelig gezichtje. Ik denk, gaat die nou ook nog heel hard rennen? 32:08 Ik denk eigenlijk dat je het goed beschrijft dat ik eigenlijk meer die kant ook als persoon ook ben. Dus ik ben ook heel blij dat ik dat nu ook allemaal gewoon lekker los kan laten. En nu wel echt kan focussen op wie ik ben en de rust die ik heb. Maar dat was zeker een andere wereld. Heb je daar je zin nu? Ja, zich wel. 32:22 Trek je er wel eens die spikes aan? 32:23 Nee, zeker niet. Nooit? Nee, nooit. Nee, die hangen we mooi in de kast ergens. 32:27 Je bent nooit meer op een atletiek baantje? 32:29 Nee, nee. Af en toe even clinics. Dat vind ik heel leuk. Dus een mens echt wel bij te brengen. Maar niet specifiek zelf meer. Nee, nee, nee. Ik kan het helaas nog steeds niet echt hard lopen qua rug. Dus ik heb nog steeds lastig mijn rug. Dat blijf je nog steeds plagen? Ja, ja, ja. Oh, dat is vervelend. Dus ik kan nog wel lekker sporten. En dat vind ik gewoon heel fijn. Dus ik hou daar gewoon lekker bij. 32:48 Lekker andere sporten doen, leuke dingen doen daarnaast. 32:51 Ja, want het is natuurlijk klaar als je dertig bent. Althans in jouw geval 31. Dan is het gepiept en dan moet je nog een jaartje... Nou, laten we zeggen... Ja, een jaartje of 70. 33:02 Ja, tegen die tijd wel, denk ik, ja. 33:04 Dan blijf je overigens altijd Daphne Schippers met al die medailles. Dat wel, maar... 33:08 Er is ook nog een leven erna, ja. Maar nee, ik ben er gewoon lekker aan het ontdekken. En ik probeer ook een beetje de tijd ervoor te nemen om te ontdekken. Wat wil ik? En wat vind ik leuk? En waar ligt mijn passie? En ook nadat je stopt als topsporter, moet je ook gewoon weer ontdekken. Wie ben ik eigenlijk? Normaal gesproken heb je een super vast schema. En over vijf jaar weet ik dat ik naar WK, EK, Olympische Spelen ga. Dat zit gewoon over vijf jaar vast. En nu ineens denk je, oh, ik weet niet eens wat de volgende week gaat gebeuren. Dat is... Dat moet ik ook nog eens zelf bepalen, terwijl ervoor is een coach die alles bepaalt. Dus je moet gewoon zo ontzettend wennen aan dat leven. 33:40 Dat ik de eerste twee jaar zo'n beetje heb geleefd naar alles wat op me af kwam. En nu weleens denk ik, oh ja, ik mag ook best wel even die trein stilzetten. Nou, een beetje een gekke vooring nu in ons hele verhaal. Maar soms moet ik gewoon echt even de tijd vinden om gewoon te denken, maar wat wil ik eigenlijk? 33:57 Wat is het begin van het antwoord? 33:59 Ja, dat weet ik nog niet zo goed. Ik moet gewoon kijken wat er nu... Even heel praktisch. Moet je geld verdienen? Ik heb gelukkig nog genoeg opdrachten die ik gewoon heel leuk vind om te doen. Waar ik gewoon mijn baasinkom in kan halen. Dat is het belangrijkste denk ik. 34:14 Maar goed, als jij de naam levend houdt, dan blijf je natuurlijk tot aan het graf, blijf jij dacht de schippers. 34:20 Ja, ergens wel. 34:21 Van die blanke schoenen, die bleven we ook beschild door Nederland reizen. 34:25 Zeker, ja, nog steeds. Ik zag van de week weer de naam voorbij komen, dus die is wel knap gedaan. 34:32 We komen zo weer terug bij de schuilplaatsen en misschien nog heel even bij onze grote liefde voor een hond. Wanneer ben jij het gelukkigst? Als je nu zo aan het tasten bent, aan het verkennen wat het leven jou zou kunnen brengen. Wanneer je denkt, hé, nu klopt alles. Ik ben in balans. 34:46 Ik heb een beetje treur op mijn wangen. Ik heb wel zin. Ja, ik heb dat toch wel. Zoals van de week ben ik lekker met mijn campertje en de hond. Weer de hond. 34:53 Met mijn campertje? 34:54 Ja, ik heb een campertje. Dus dan ga ik lekker erop uit. Is dat een één persoons campertje of zoiets? Nee, het is een hele ding. Maar het voelt dan wel gewoon zo die vrijheid. Lekker de natuur heen. Leef je alleen eigenlijk, als ik dat vragen mag? 35:07 Je leeft alleen. Dus als je met het campertje en Max op pad gaat, dan ben je alleen. 35:12 Ja, over het algemeen wel. En er komen wel genoeg mensen langs. Het is niet dat ik dan een week lang alleen in die camper zit. Maar ik vind het ook heerlijk om af en toe gewoon even niks te hoeven. En gewoon lekker met hem. 35:23 Ik ga altijd van die apps af waar je gewoon mooie wandelingen hebt op elk gebied. En dan ben ik gelukkig. Ja, daar ben ik wel helemaal blij hoor. Ja, dat is echt eigenlijk heel simpel. Het kleemt nu alsof ik tachtig ben. Maar ja, ik vind het heerlijk om af en toe... dus letterlijk dan even gewoon tot rust te komen. 35:40 Wat goed. Dus dat is een tijd van je leven geweest. Ja. 35:46 Maar dat weten we nog helemaal niet. Misschien moet het best nog komen in je leven. Maar goed, achteraf een hele bepalende tijd. Ligt gewoon achter je. Dat is gewoon een nieuwe start, hè? Ja, ja. Campertje. 35:56 Ja, maar dat voelt dus ook wel weer gek. Want ja, alles ligt weer open. Dus ik moet ook weer alles ontdekken. En ik moet er ook achter komen, wat wil ik nou eigenlijk? En dat is best wel... De ene dag denk ik, oh, heerlijk. En de andere dag denk ik, oh, ik word er wel een beetje onrustig van. Maar... Ik heb nu al geleerd om daar wat meer op te accepteren... en te denken, we zien het allemaal wel, wat er gebeurt. En tuurlijk, het is niet dat ik niks doe en afwacht... want dat komt ook niet zomaar iets op je af. Maar ik vind het ook wel heel leuk om te kijken van... waar ligt de volgende passie? Dus koop iets te vinden waar ik weer al mijn energie in kwijt kan... 36:25 Maar het lijkt erop alsof je nog echt niet weet wat dat zou kunnen zijn. 36:30 Nee, nee. Ja, ik merk gewoon dat ik wel heel leuk vind om mensen te helpen. En een beetje richting coaching. Maar niet per se direct alleen maar op atletiek. Maar er kan ook zijn op mentale begeleiding. Ja, precies. Ik heb best wel veel meegemaakt in die 15 jaar. En ik wil heel graag mijn kennis en mensen willen helpen. Zit toch wel heel erg in mijn aard. Dus de richting wordt wel steeds duidelijker. Maar oh, precies. Dat weet ik nog niet. 36:51 Nee. De derde schuilplaats die je opgaf... schuilen in schoonheid... wat geeft troost bij tegenslag... is trainen. Gewoon trainen. 37:00 Ja, sporten, trainen. 37:01 En dan heb je het over je... laat even de twaalf jaar... dat je topsport hebt bedreven. Die tijd, elke dag trainen. Dus daar zit ook... schoonheid in, troost in. 37:13 Zeker, zeker. Ja, het is een beetje, het is altijd twee kanten. En het kan ook je valkuil zijn. Net als dat de hond ook een deel is, kan een beetje, dit ook, mijn trainingen waren wel mijn uitlaatklep. Dan kon ik de hele wereld even vergeten. En dat is natuurlijk echt heel lekker. 37:28 Kon jij dan trainen, Daphne? Dus je bent op die, ik zeg maar Papendal. Was je op Papendal eigenlijk? Ja, veel wel. Je bent op die blauwe tartarbaan die daar ligt. Dan ben je dus aan het trainen. Dan ben je dus een hoop dingen aan het vergeten. Maar één ding vergeet je natuurlijk niet. Is dat wereldrecord. Dat je sneller was dan gisteren. Ja, klopt. 37:46 Dat vind ik moeilijk te rijmen met elkaar. Dat je de vrijheid voelt van... kijk maar eens lekker rennen. En aan de andere kant moet je denken... gisteren was ik een honderdste sneller. Dat is aan de hand. 37:57 Ja, dat is die balans die altijd een beetje lastig blijft. Aan de andere kant probeer ik altijd gewoon... elke dag de training die je al doet is al winst. Dus alles wat je daarin kan stoppen... tot op de grens eigenlijk, is al die winst die je haalt. Alleen het is wel, ja, het blijft er altijd. En het is geen sport dat je elke dag zegt... ik neem stapjes vooruit, nee. 38:17 Nee, zeker niet. En je hebt bovendien een coach, die heeft ook een mening. Ja, zeker. En die heeft ook een soort militaire tucht bedacht voor je. Dus ik vind het ook een wonder. Maar je houdt natuurlijk van lopen. Je bent natuurlijk volstrekt in je element als je loopt. En dat zien we. En daarom ben je ook natuurlijk kampioen geworden. Maar er is altijd, en dat zou mij... Denk ik als liefhebber van de sport. Ik denk dit is natuurlijk wat je gewoon zorgt dat je niet in slaap valt. 38:43 Die honderdste van een seconde. Je verliest meer dan dat je wint zeg ik altijd. Dat is gewoon zo. Dat weet je ook voorhand. Elke dag wil je toch ervoor zorgen dat het wel gewoon wel die duizendste van een seconde beter is. Zo ver gaat het. Je gaat uiteindelijk misschien wel tien jaar trainen voor twee, drie centimeter. Dat is eigenlijk absurd als je erover nadenkt. Waar ben ik in godsnaam mee bezig? 39:04 Nou, dat is absurd. Als je het zo bekijkt, denk je, waar ben ik mee bezig? Aan de andere kant, je hebt de hele wereld gezien. Je bent op plekken geweest waar nooit iemand konkt. Je hebt op een podium geslagen waar niemand gaat staan. Dus dat moet het... Het brengt je ook ontzettend veel. 39:17 Het is alleen zo mooi dat het... Als je het echt plat slaat is het best wel grappig hoe je daar ook aan denkt. 39:22 Als je het plat slaat is het misschien wat jij zegt. Maar er zijn natuurlijk heel veel atleten. En jij kent ze. Ik ben ze al vergeten. Omdat ze namelijk niet gewonnen hebben. Maar die stonden altijd in rij drie. Zeker. Terwijl jij op baan zeven stond. Of helemaal op baan vijf. Stonden zij op baan zes. Nooit meer iets van gehoord. Helemaal vergeten. Net zo lang als jij getraind. Net zo hard als jij getraind. Geen medailles. 39:42 Nee, zoveel respect voor. Ja, dat heb ik altijd gezegd. Ik train een maatje waar ik mee train. Die dag in, dag uit gewoon dezelfde willen doen in die trainingen. Maar gewoon daar niks voor terugkrijgen. 39:53 Noem eens een naam, Daphne. Gewoon omdat die naam valt in deze podcast. Van iemand die we eigenlijk vergeten zijn. Die gewoon eigenlijk tien jaar in dat circuit heeft meegedaan. Aan al die buitenlandse toernooien stond zij er ook. Heeft helaas niets gewonnen, zijn we vergeten. 40:06 Nou ja, ik vind bijvoorbeeld een Jamil Samen wel een hele mooie naam daarin. Nou ja, ik ken haar niet. Nou ja, ze is een van de Nederlandse beste sprinters geweest. Qua, ze heeft altijd meegedaan. Vanaf 2010 alle estafettes meegedaan. Ze is vorig jaar gestopt. Geen afscheid gekregen. Qua, het is zo absurd. Terwijl zij qua sport heel veel gebracht heeft voor ons. En zij deed ook 100-200 meter toevallig. Alle toernoeien ben ik bij geweest. Medailles gehaald op de EK's. Maar... Ja, niemand weet dat of zo. Dat is wel zo'n naam dat ik denk, oh ja, dan zijn zoveel gedaan er ook voor, maar toch is dat, ja, dit dag in dag uitgetraind daarvoor. 40:45 Ja, ik heb daar zoveel respect voor, maar dat is... Het is ook hoofdvaardig van ons om te denken dat zij dan minder gelukkig zou zijn. Misschien als we te vragen zegt ze nou ik heb het gelukkigste leven denkbaar. Ik ben gelukkig nooit eerste geworden. Dat hoop ik heel erg. Je weet het natuurlijk niet. Maar aan die onbekende soldaten moet ik wel vaak denken als het om sport gaat. 41:06 Ja, zeker. Want die doen er echt niet veel minder voor of zo. Het is ook een deel talent wat je hebt. En talent is natuurlijk een heel groot woord. Niet letterlijk lopen, maar ook je mentale, je fysieke gesteldheid. Hoeveel blessures kan ik aan of niet? Er komt zoveel bij kijken. Dus talent is een heel breed vlak. En als je daar dan een van die dingetjes niet hebt, dan kom je er niet. Zeker in de sprintwereld niet. 41:28 Ik zou me kunnen voorstellen, als je dat hebt wat jij hebt, die sport, ik heb dat natuurlijk helemaal niet, verder niet zo interessant, maar wat moet je met je verdriet na in jouw geval de dood van Semmy? Ik zou me heel goed kunnen voorstellen te trainen eigenlijk, een ongelofelijke... Uitkomst was? 41:46 Ja, zeker. Voor mij was trainen echt... Ik kon gewoon de wereld vergeten. Dat kwam soms daarna wel harder binnen. Maar op dat moment... De trainingen stonden bij mij altijd een teken van... Alles, de hele wereld vergeten. Alleen maar focussen op waar je mee bezig bent. En dat is natuurlijk heel lekker. Dat is ook een hele lekkere uitlaatklep op die manier. En daardoor kon ik ook het verdriet weer... Ook een beetje in mijn trainingen kwijt. 42:07 En lukt het je... Zo zou ik dan denken. Dan heb je een rondje tartanbaan gedaan. 400 meter. Dat je bij jezelf zegt, verrek, ik heb 400 meter lang niet als semi gedacht. 42:19 Ja, dat werden wel steeds grotere stappen natuurlijk. Want aan het begin is het elke seconde bijna. Maar op de baan, dat heb ik eigenlijk gelukkig altijd gehad, daar kon ik het wel even echt parkeren. Omdat je met zo'n doel bezig was, denk ik ook, dat je gewoon even... Echt helemaal in je bubbel zat. 42:35 Ja begrijp ik goed. Veel sporters zeggen. Als het eenmaal achter de rug is. En ze worden zoals jij nu. Bevraagd op hun carrière. En straks ben je nog twintig jaar ouder. En dan gebeurt het nog een keer. En dan zeggen. Goh dat was een geweldige tijd. En ik wou dat ik. Wat ik nu weet. Toen wist. Want daar had ik er meer van genoten. Ben jij al zover? We zijn pas drie jaar na jouw salu, hoor. Maar ben jij al zover? 42:59 Nou ja, ik vond het altijd mooi. Heel veel mensen zeiden tegen mij... geniet van alles wat je doet. En toen dacht ik altijd... wat vind ik dat zo'n ontzettend moeilijk en ingewikkeld woord. Genieten. Hoezo? Ik moet toch de snelste zijn? Wat is dan genieten? 43:12 Ik moet dag in dag uit keihard werken... om de beste van de wereld te zijn. En dat doe ik ergens blijkbaar met plezier... 43:19 Maar ik vind het zo'n moeilijk woord. En nu merk ik dat ik gewoon bij mezelf... dat ik bij talenten zeg... ja, maar je moet wel genieten van wat je doet. Ik merk nu dat ik het zo zonde vind... dat ik niet af te wat meer genoten heb van mijn carrière. Ik was zo ontzettend fanatiek. Ik wilde zo graag winnen. Op het moment dat ik in 2015 de eerste keer wereldkampioen werd... wat echt wel een hele bijzondere eerste stap was. En ik was alweer bezig... oh, maar volgend jaar is het Olympische Spelen. 43:47 Ja. 43:48 Binnen een uur naar die race, denk ik. Dat je gewoon denkt... Hoe zonde is dat eigenlijk? En ik heb echt... Ik weet zeker... Als ik ergens... Het meest veel genoten heb is van 2015. Want het was nieuw. Daarna komt het natuurlijk 2017. Dan werd ik voor de tweede keer wereldkampioen. Daar heb ik helaas echt totaal niet van kunnen genieten. Omdat ik al in de overtraintijd zat. En mentaal al niet zo lekker zat. Dus... Dat is nu achteraf, ik weet hoe mijn carrière was, is dat zo zonde dat ik daar niet gewoon veel meer echt voor gevoeld heb. Dat vind ik echt zonde. Maar ja, ik kan het ook niet veranderen. 44:18 Dus ik ben er alleen heel bewust van nu, dat dat zo is of was. En daarom probeer ik het ook nu, wat mensen tegen mij zeiden, ook tegen anderen te zeggen. Dan denk ik, ja, ik ben weer net zo'n gene die nu zegt, we genieten van wat ik... Dat talent me aankijkt, vraagt zal me wel. 44:33 Ja, het kan misschien nog niet samengaan. Het is een soort romantisch idee en ook met een oude lullenvraag. Als je de beste wil zijn, dan gaat het ten koste. 44:41 Natuurlijk. Dat vraagt een offer, ook in die kop. Zeker. 44:44 Niet alleen qua slapen en niet drinken en al die dingen die erbij zijn, maar ook in je hoofd. 44:49 Hij moet zo'n drive hebben. 44:50 Een paar kamertjes gaan gewoon dicht voor twaalf jaar. 44:53 Ja, en dat is soms wel zonde, maar ja. 44:55 Het is het een of het ander. 44:58 Daarom ben ik ook wel de beste van de wereld, denk ik, ergens geweest. 45:03 Even twee schoolkans vragen achter elkaar. Is dat een apart gevoel, de beste van de wereld, te zijn geweest? Het lijkt mij... 45:13 Ja, misschien is het ook goed dat ik het op dat moment niet zo enorm heb beseft. Ik ben de beste van die acht, maar dat betekent dus van de wereld. Maar het lopen zelf, vooral dat vind ik nog steeds heel bijzonder. 45:26 Als je in een 200 meter loopt, dat je gewoon in zo'n andere wereld komt. Je hoort niks meer en je ziet niks meer. Je zit in een soort bubbel. En in die bubbel... Gaat alles vertraagd. Maar je loopt het hardst van je kunnen. En dat is iets wat je dus heel moeilijk kan beschrijven. Spectacular. Ja, je gaat voor je gevoel in een slow motion. Je kan er ook niet zoveel aan veranderen. Ik weet maar stukjes van de race. De rest is slow motion. Kijk je wel eens terug? Nou ja, niet zelf. Ik heb rondom het boek, mijn boek die ik geschreven heb, natuurlijk heel veel teruggekeken om ook weer gevoel terug te krijgen. 45:58 Want dat wil je toch een beetje ervaren weer. En ik ben ook iemand die dat soms weer opzij schuit snel en door. Dus dat is ook wel de valkuil. Dus daarmee heb ik wel veel gekeken nog. En dan zie ik ook wel precies, oh ja, dit gebeurt daar en dat gebeurt daar. Maar ik heb nu nog steeds de neiging om af en toe technisch te kijken naar die race, denk ik. Of... Bij de 200 meter op 2015 zit ik nog steeds mee te dippen bij de lijn. Terwijl ik denk, ik weet te lang dat ik win. 46:19 Maar het zit zo dus in je systeem... om gewoon die race nog weer te beleven of zo. 46:24 Voor je leven licht gedefondeerd. 46:27 Klein gebrek, geen bezwaar. 46:30 Ik vind het ontzettend leuk om met je te praten, moet ik zeggen. En wat ons bindt is dus de liefde voor een hond en het grote verdriet over een hond. Waar je soms met weinigen over kan praten. Omdat mensen heel vaak denken, nog steeds, van een boekje van Antoinette Schulderman. Over honden heet er niet voor niks, dan neem je toch een nieuwe. 46:48 Ik geloof dat ik vroeger ook wel eens zo dacht... 46:51 Maar het snap je ook soms dat mensen zo denken. 46:53 Ja, nu krijg ik mijn mond niet meer uit. Dat bindt ons gek genoeg op grote afstand. Dat we datzelfde verdriet met precies hetzelfde ontdruk hebben meegemaakt. Jij ligt al een uur lang met je hand op je hond. 47:12 Zo zitten we thuis ook eigenlijk altijd. 47:14 Ligt die bij jou in bed eigenlijk, of niet? 47:16 Nee, in principe niet. Nee, maar ik heb een hond met heel veel haar. 47:19 Ja, hij heeft haar, ja. 47:21 Ja, dus eigenlijk niet. En ik zeg altijd, dat is altijd een beetje de theorie. Als ik mijn bed ga verschonen, mag hij de laatste nacht, daarvoor mag hij dan een nachtje. Dus zo, één keer in en zo vol. Oké. 47:30 Oké, en je bent nu alleen. Maar is dat heel bewust of is dat helemaal niet? 47:35 Nee, gewoon nog niet om een pad gekomen. Nee, zeker. 47:37 Maar dan zou er dus iemand op je pad kunnen komen... waar je dol op bent, waar je dol op raakt... en die misschien een klein beetje moeite heeft met een hond. Ja, dan houdt het toch echt op. Dan houdt het heel snel op. Ja, maar het is wel echt gewoon zo. Ja, nee, ik begrijp je helemaal. Ik begrijp je helemaal. Maar straks, ja... 47:56 En het hoeft niet, weet je, net als dat waar we het eerder over hadden... niet in één kant het inbeelden hoe het voelt om een hond te hebben. Dus ik snap ook wel dat je niet dezelfde liefde hoeft te hebben direct. Maar hij moet uiteindelijk wel enigszins oké met die hond gaan. En dan groeit het wel, zeg ik altijd. Maar er moet wel een soort van oké, balans in zitten. 48:13 Ik vind je heel mild. 48:14 Ja, maar dat zeg ik nu. 48:17 Je mag wat mij betreft iets strenger zijn. Je mag wat mij betreft iets strenger zijn. Ach, wat een schitterend beest. Ja. 48:24 Hoe oud is hij? Hij is alweer zeven, ja. Hij is zeven? Oké. Ja, dus dat gaat ook weer veel te snel. Nou, waar we het eerder over hadden, denk ik, dat gaat alweer veel te snel. 48:34 Ja, Bobby is... Kom eens, Bob. Kom eens. Kom eens, schat. Kom maar. Bobby is twee. Twee, oh ja. En gek genoeg, ja, dat denk ik ook. Dat is fijn. Dat hoeft ons voorlopig helemaal nergens over te doen. 48:49 Nee, als het goed is, helemaal niet. Nee, nee. 48:53 Deze twee en hun broertjes voor hen hebben ons gered. Gered is veel te zwaar, maar die hebben ons wel geholpen. 49:04 Ik zeg het wel eens hoor, dat het voor mij wel zo belangrijk is geweest. 49:09 Nou en of. Nou en of. 49:16 Dank je wel, Daphne. Dank je wel voor je komst naar de Achterhoek. Dank je wel voor je openhartigheid. De hondjes konden het goed met elkaar vinden. Daphne is nu op weg naar de Berkel. Dat is het mooiste riviertje van Nederland hier vlakbij. En de laatste mixie uit. Ja, zo kan het ook gaan. Dat is ook een podcast. Dat is ook schuilen in schoonheid.